| تبليغات | X |
از دزفول مینی بوس سوار شدم برای شوشتر. راه به سوی خاور می رود. سوی شمالی جاده، تپه ماهور و سوی جنوبی، دشت های سبز خوزستان است. تپه ها خشکند و تهی از رستنی. زمین تشنه از بی آبی است. امسال باران نباریده در خوزستان. خیمه گاه بختیاری ها، جا به جا دیده می شود.
آنجاها هنوز رسم تخمه شکستن در مینی بوس برجاست و پوست تخم هم بر کف خودرو ریخته می شود. شوشتری ها نیز پارسی گویند. آنهم به گویشی نزدیک به تهرانی.
از بس در پایگاه هوایی و دزفول راه رفته بودم که در شوشتر خسته بودم و آنگونه که دلم می خواست در شهر نچرخیدم. اما دیدنی ها را دیدم. خانهء مرعشی ها، موزهء مردم شناسی، قلعه سلاسل و در پایان آبشارهای شگفت انگیز شوشتر:
